jesteś w:
recenzje z Gazety Szekspirowskiej
Poniżej przeczytacie fragmenty recenzji najważniejszych festiwalowych spektakli.
Kto ma władzę nad "pułapką na myszy"? Hamlet-kot, Klaudiusz-mysz, a może aktorzy-przynęta? Każdy ma inną metodę, aby zapanować nad resztą. Jeśli do tego dodać galerię postaci szekspirowskich, to powstaje chyba nierozplątywalna sieć zależności. Ale to jeszcze nie koniec. Do galimatiasu wątków dochodzi ciągła zmiana nastrojów i konwencji. To trupa, zgodnie z zapowiedzią, tragiczno-komiczno-sielsko-pastoralna.[...]
"Shaking Shakespeare" ma wiele warstw. Równolegle do gry twórców z widownią toczy się inna. Hamlet poszukuje prawdy, a aktorzy mają mu w tym dopomóc. Jako książę i pracodawca ma władzę nad tym, co dzieje się na scenie - i z tej władzy korzysta. Jest reżyserem scenek, potrafi przerwać aktorom czy nawet decydować o losach bohaterów. Jego reżysersko-demaskatorskie zapędy wychodzą także poza obręb teatru.
(Aleksandra Spilkowska)
Monodram "Macbeth: Sliced to the Core" broni się świetnym warsztatem aktorskim Davida Kellera, ale niewątpliwie jest przedsięwzięciem ryzykownym. Spektakl jest bardzo surowy w formie - nie towarzyszy mu żadna oprawa muzyczna, oświetlenie nie zmienia się w jego trakcie, a scenografia ogranicza się do dwóch drabin, wieszaka i kilku krzeseł otaczających najważniejsze - królewski tron. [...] Ta prostota bardzo służy przedstawieniu, pozwala w pełni wybrzmieć zgranemu duetowi: tekstu i aktorstwa.
(Agnieszka Misiewicz)
Przez kilak pierwszych minut spektaklu Nikołaja Kolady można mieć wątpliwości, czy aby na pewno oglądamy "Hamleta". Później okazuje się, że wśród grupy tańczących po kole ni to kloszardów, ni to członków plemienia znajdują się wszyscy kluczowi bohaterowie słynnej Szekspirowskiej sztuki.
(Adam Domalewski)
Piekło odchodzenia w niebyt, powolnego konania z retrospektywnym filmem, gdzie kadr po kadrze, klatka po klatce doganiają człowieka wspomnienia tego, co piękne, a co bezpowrotnie odeszło lub zostało zaprzepaszczone. Jeden z najznakomitszych dramatów Szekspirowskich w wykonaniu fińskiego teatru Anatomia Ensemble to sztuka o człowieku przemijającym i powoli spowijanym całunem śmierci.
(Anna Kołodziejska)
Kolada creates a very dark picture of humanity and people in power but this "Hamlet" is also full of grotesque and serreal humour such as repeated motif of Laertes sailing on a blacj plastic bathtub using a huge wooden spoon as an oar.
Kolada's "King Lear" is another clannish extravaganza with driving Balkan rhythms and more ingenious use of props including small metal bath tubs with long red strings that stand in for carts, drums and coffins.
(Aleksandra Sakowska)
Znaczące wydaje się przejście z muzycznej pełni do przestrzeni dźwiękowo zdegradowanej: pustej lub wypaczonej, zepsutej. Teatralny świat "Mirandy" przemawia złamanym głosem - to Szekspir pozbawiony złudzeń, okrutny i gorzki. Ale teatralnie, mimo wszystko, piękny.
(Aleksandra Spilkowska)
Radosław Rychcik w kieleckiej propozycji festiwalowej odhamletyzował Hamleta, pofragmentaryzował tekst Szekspira, wyciął większość monologów księcia i nie pozwolił mu na filozofowanie. Jednocześnie oddał głos bohaterom drugoplanowym. W "Hamlecie" wszyscy są performerami.
(Katarzyna Lemańska)
"Hamlet" kieleckiego zespołu pod reżyserskim sztandarem Radosława Rychcika to prawdziwe śmietnisko przebrzmiałych chwytów estetycznych. Co kto znajdzie i co z tym zrobi, jest jego i na własny użytek.
(Anna Kołodziejska)
Poruszona, nieostra, przejmująca. Zatrzymana wpół słowa i nie do zatrzymania w ruchu. Teatr drżących ciał - tak w skrócie można opisać poetykę spektaklu "Macbeth" w staroangielskim wykonaniu Teatru Pieśni Kozła z Wrocławia. Synteza poezji: słowa, muzyki, tańca, obrazu.Ten ostatni składnik scenicznej wizji - poetycki obraz - jest spoiwem przedstawienia. Począwszy od pierwszych kompozycji wizualnych, gdzie slupy światła wyznaczają granice ruchu czy tańca postaci [...], aż po finalne operowanie kontrastem jasność-ciemność, ta właśnie dbałość o fotograficzny detal jest zadziwiająca.
(Karolina Wycisk)
"Shaking Shakespeare" ma wiele warstw. Równolegle do gry twórców z widownią toczy się inna. Hamlet poszukuje prawdy, a aktorzy mają mu w tym dopomóc. Jako książę i pracodawca ma władzę nad tym, co dzieje się na scenie - i z tej władzy korzysta. Jest reżyserem scenek, potrafi przerwać aktorom czy nawet decydować o losach bohaterów. Jego reżysersko-demaskatorskie zapędy wychodzą także poza obręb teatru.
(Aleksandra Spilkowska)
Monodram "Macbeth: Sliced to the Core" broni się świetnym warsztatem aktorskim Davida Kellera, ale niewątpliwie jest przedsięwzięciem ryzykownym. Spektakl jest bardzo surowy w formie - nie towarzyszy mu żadna oprawa muzyczna, oświetlenie nie zmienia się w jego trakcie, a scenografia ogranicza się do dwóch drabin, wieszaka i kilku krzeseł otaczających najważniejsze - królewski tron. [...] Ta prostota bardzo służy przedstawieniu, pozwala w pełni wybrzmieć zgranemu duetowi: tekstu i aktorstwa.
(Agnieszka Misiewicz)
Przez kilak pierwszych minut spektaklu Nikołaja Kolady można mieć wątpliwości, czy aby na pewno oglądamy "Hamleta". Później okazuje się, że wśród grupy tańczących po kole ni to kloszardów, ni to członków plemienia znajdują się wszyscy kluczowi bohaterowie słynnej Szekspirowskiej sztuki.
(Adam Domalewski)
Piekło odchodzenia w niebyt, powolnego konania z retrospektywnym filmem, gdzie kadr po kadrze, klatka po klatce doganiają człowieka wspomnienia tego, co piękne, a co bezpowrotnie odeszło lub zostało zaprzepaszczone. Jeden z najznakomitszych dramatów Szekspirowskich w wykonaniu fińskiego teatru Anatomia Ensemble to sztuka o człowieku przemijającym i powoli spowijanym całunem śmierci.
(Anna Kołodziejska)
Kolada creates a very dark picture of humanity and people in power but this "Hamlet" is also full of grotesque and serreal humour such as repeated motif of Laertes sailing on a blacj plastic bathtub using a huge wooden spoon as an oar.
Kolada's "King Lear" is another clannish extravaganza with driving Balkan rhythms and more ingenious use of props including small metal bath tubs with long red strings that stand in for carts, drums and coffins.
(Aleksandra Sakowska)
Znaczące wydaje się przejście z muzycznej pełni do przestrzeni dźwiękowo zdegradowanej: pustej lub wypaczonej, zepsutej. Teatralny świat "Mirandy" przemawia złamanym głosem - to Szekspir pozbawiony złudzeń, okrutny i gorzki. Ale teatralnie, mimo wszystko, piękny.
(Aleksandra Spilkowska)
Radosław Rychcik w kieleckiej propozycji festiwalowej odhamletyzował Hamleta, pofragmentaryzował tekst Szekspira, wyciął większość monologów księcia i nie pozwolił mu na filozofowanie. Jednocześnie oddał głos bohaterom drugoplanowym. W "Hamlecie" wszyscy są performerami.
(Katarzyna Lemańska)
"Hamlet" kieleckiego zespołu pod reżyserskim sztandarem Radosława Rychcika to prawdziwe śmietnisko przebrzmiałych chwytów estetycznych. Co kto znajdzie i co z tym zrobi, jest jego i na własny użytek.
(Anna Kołodziejska)
Poruszona, nieostra, przejmująca. Zatrzymana wpół słowa i nie do zatrzymania w ruchu. Teatr drżących ciał - tak w skrócie można opisać poetykę spektaklu "Macbeth" w staroangielskim wykonaniu Teatru Pieśni Kozła z Wrocławia. Synteza poezji: słowa, muzyki, tańca, obrazu.Ten ostatni składnik scenicznej wizji - poetycki obraz - jest spoiwem przedstawienia. Począwszy od pierwszych kompozycji wizualnych, gdzie slupy światła wyznaczają granice ruchu czy tańca postaci [...], aż po finalne operowanie kontrastem jasność-ciemność, ta właśnie dbałość o fotograficzny detal jest zadziwiająca.
(Karolina Wycisk)
INSTYTUCJE WSPIERAJĄCE
SPONSORZY PLATYNOWI
